กุมภาพันธ์:เดือนแห่งการจากลา
posted on 05 Mar 2008 11:16 by majorikaaa
มันเริ่มต้นจากวันที่เราพบกัน...
...มีพบ ก็ต้องมีพราก..
บางคนว่าเราจากกัน...เพื่อจะพบกันใหม่...
.
.
.
.
ชีวิตม.ปลายของฉันกำลังจะจบลงแล้ว
ตลอด 3 ปีเป็นช่วงเวลาที่ดีมากจริงๆ
วันที่เราไปเรียนด้วยกัน เล่นด้วยกัน หัวเราะ หรือแม้แต่ร้องไห้..
...มิตรภาพช่างสวยงาม...
เราอาจจะไม่ได้เจอกันทุกวันเหมือนที่ผ่านมา
แต่มันอาจจะเป็นซักวันหนึ่ง ที่โทรศัพท์ดังขึ้นพร้อมกับเสียงที่คุ้นเคย
มันอาจจะเป็นซักวันนึง ที่เราเดินสวนกัน แล้วก็ร้องขึ้นว่า โอ๊ะ เป็นยังไง ไม่เจอกันนาน
มันอาจจะเป็นวันที่นัดมาเจอกัน พูดคุยถึงเรื่องในอดีต หรือความเป็นไปของแต่ละคน
มันคงเป็นอย่างนั้น...ในความหมายที่ว่า เรายังอยู่บนโลกใบเดียวกัน...
แต่มันไม่มีซักวันหนึ่ง ที่เราจะกลับมานั่งกินข้าวด้วยกัน
แต่มันจะไม่มีซักวันหนึ่ง ที่โทรศัพท์ดังขึ้น...กับคำถามเดิมๆว่า อยู่ที่ไหน ทำอะไร
แต่มันจะไม่มีซักวันหนึ่งที่เราจะได้ทะเลาะกันอีก
และไม่มีแม้แต่อีกวินาทีหนึ่ง ที่เราจะได้ ”พบ” กัน
ตอนเด็กๆ ฉันมักจะวิ่งออกไปหน้าบ้านเมื่อได้ยินเสียงรถ
แล้วก็ตะโกนขึ้นว่า “อาป๊ามาแล้ว” แม้ว่าบางครั้งจะไม่ใช่ป๊าก็เถอะ
เราต้องไปช่วยหิ้วกระเป๋าเจมส์บอนด์ของป๊า บางทีก็ขนม รึของเล่นด้วย
เรารอกินข้าวเย็นพร้อมกันเสมอ เพราะถ้าไม่รอ ไม่คนใดคนหนึ่งก็ต้องกินเป็นเพื่อนป๊าอีกรอบ
แล้วถ้าวันไหนแม่ทำแกงหน่อไม้ ต้องโทรไปบอก เพราะป๊าจะรีบกลับมากิน
ถ้าขออะไรแล้วแม่ไม่ให้...ขอป๊าสิ รับรองว่าเธอจะได้
ฉันยังจำวันเกิดปีที่ 10 ของฉันได้
ฉันร้องไห้แต่เช้า เพราะอยากได้เชือกกระโดดเป็นของขวัญวันเกิด แต่แม่ไม่ซื้อให้
ป๊าถามว่าร้องไห้ทำไม...แล้วเย็นนั้นฉันก็ได้เชือกกระโดดเส้นใหม่เอี่ยม
ฉันยังจำวันที่ป๊าหายไปจากบ้านเดือนหนึ่งได้
ฉันโทรหาทุกวัน ถามแม่ทุกวันว่าเมื่อไหร่ป๊าจะกลับ
ฉันจำวันที่ป๊ากลับมาได้...ฉันกระโดดกอดป๊า...
ป๊าไว้หนวดด้วย แล้วก็บอกว่าลูกสาวโตแล้ว ป๊าต้องไว้หนวด...
หลายปีมานี้...ฉันกับป๊ามีเรื่องที่ไม่ถูกใจกันเยอะไปหมด
ฉันเป็นลูกคนที่มีปัญหากับป๊ามากที่สุด...คงเพราะนิสัยเหมือนกันเกินไป
ป๊าดื้อ...ฉันก็ดื้อ
เพียงแต่เรามองโลกกันคนละมุมเท่านั้น
และฉันรู้ดีว่าป๊าไม่เคยโกรธ...
ป๊าไปโวยที่โรงเรียนเพราะฉันถูกลูกหลงของพวกอันธพาลนักเรียน
ป๊าสอนฉันขับรถ..และไม่ว่าซักคำที่ฉันทำรถเป็นรอย
ป๊าดีใจที่ฉันได้เป็นประธานนักเรียน
ป๊าเปลี่ยนมือถือให้ฉันทุกปีแม้ฉันจะไม่ได้ร้องขอ
ป๊าที่พร้อมจะไปรับส่งทุกที่แค่ฉันโทรไป
ป๊าไม่เคยทำลายความฝันของฉัน
ป๊าให้ลองทำเอง ให้ลองล้มดูเอง...แต่ก็จะช่วยพยุงให้ฉันลุกยืนขึ้น
ป๊ามาลูบหัวฉันในวันประกาศผลสอบเภสัช
แล้วก็บอกว่า “จงไม่ติดๆๆๆๆ” เพราะป๊าอยากให้เรียนหมอ
แต่ป๊าก็เคารพในการตัดสินใจของฉันเสมอ...แถมยังบอกว่าจะรอถึงวันรับปริญญาอีก
ฉันแอบรู้สึกว่าป๊ายังอยู่ที่โรงพยาบาล...
แล้วเย็นนี้ฉันก็จะไปหาป๊าอีก...ป๊ากำลังนั่งกินกล้วยอยู่อีกแล้ว
ป๊าจะบอกฉันว่าป๊าไม่เป็นอะไร...ป๊าสบายดี
แล้วป๊าก็จะถามว่า ปลาหมอตายรึยัง
ไม่ว่าฉันจะไปไหน หรืออยู่บ้านคนเดียว
ป๊าจะโทรมาพร้อมคำถามเดิมๆ แม้ว่าไม่มีเสียงจะพูด...
คราวนี้ป๊าหายไปอีกแล้ว
แต่ฉันคงจะไม่ได้โทรไปตามอีก
ฉันคงไม่ได้ถามแม่อีกว่าเมื่อไหร่ป๊าจะกลับ...เพราะรู้คำตอบดี
และฉันคงจะไม่มีโอกาสได้กระโดดกอดป๊าอีกแล้ว....
ตอนนี้ป๊าไม่ทรมาณแล้วใช่มั้ย
ป๊าต้องไม่เจ็บแล้วนะ
ป๊าเจออาม่ารึยัง เจออาแปะใหญ่กับอากงรึเปล่า
ที่นั่นน่าอยู่ใช่มั้ย...ของที่เผาไปให้ได้รับหรือเปล่า...แล้วมันใช้ได้จริงมั้ย
ป๊าต้องมีความสุขนะ
หมี่เชื่อว่าเราต้องได้พบกันอีก
แต่จะเป็นใคร...ที่ไหน...ทำอะไรอยู่...เท่านั้นเอง
ลูกสาวจะเข้มแข็งให้ได้เหมือนป๊า
หลับให้สบายนะคะ..
edit @ 10 Mar 2008 20:31:48 by Miss Moo~Mee